\u00a0<\/p>\n
Wezen zal hij als een boom<\/span><\/p>\n<\/p><\/div>\n \u00a0<\/p>\n Er zijn van die dagen dat alles lijkt te lukken. En dat ook nog zonder merkbare inspanning. Alles valt op zijn plaats. We danken God voor zoveel \u2013 natuurlijk onverdiende, want dat weten we wel \u2013 zegen.<\/p>\n \u00a0<\/p>\n Maar dan die andere dagen. Als er niks lukt. Wat we ook doen. Wanneer alles en iedereen zich tegen ons keert. Niets gaat er goed. Wat zeggen we dan tegen God? Zeggen we \u00fcberhaupt iets tegen Hem?<\/p>\n \u00a0<\/p>\n David heeft als geen ander zijn gevoelend en emoties aan ons meegedeeld. Soms is hij extatisch van vreugde, soms krimpt hij ineen van ellende. Psalm 39 is van dat laatste een voorbeeld. David kan het gebeurde in zijn leven geen plek geven. Maar hij wil het er niet over hebben. Hij wil niet ten overstaan van mensen die van God niet willen weten zijn frustratie uiten. Maar wat er gebeurt is doet pijn aan lichaam en ziel. David wil blijven zwijgen, maar (: 4) <\/span>Mijn hart gloeide binnen in mij, uit mijn verz\u00fachting spatte v\u00faur, aan mijn t\u00f3ng ontspr\u00f3ng een w\u00f3ord: <\/span><\/p>\n \u00a0<\/p>\n Wanneer ik zoek naar woorden en niets dan stilte vind,<\/em><\/p>\n dan weet ik: Heer, Gij hoorde \u00e9\u00e9n stem: uw eigen kind.<\/em><\/p>\n Uw adem wekt mijn leven, uw liefde kleurt mijn bloed; <\/span>A.F. Troost<\/p>\n<\/p><\/div>\n \u00a0<\/p>\n Als de sluis eenmaal openstaat komt al Davids twijfel en frustratie eruit. Zijn verwijten aan God gaan in onze ogen wel heel erg ver: \u2018<\/span>Wat bent u er nou voor \u00e9\u00e9n? U hebt de mens geschapen, als mens, niet als Uzelf, dus niet almachtig, maar beperkt en onvolkomen, niet in staat tot het louter goede, maar via vallen en opstaan en fouten maken; en hem daar dan ook nog zo genadeloos voor afstraffen?<\/span><\/em>\u2019<\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n Als zijn eerste emotie eruit is komt David tot een diep besef van wie hij is. Vers13: <\/span>Hoor mijn gebed, Ene, leen aan mijn hulpgeroep het oor, blijf niet zwijgen bij mijn tranen, al ben ik een zw\u00e9rver, bij u te g\u00e1st, een bijwoner, al mijn v\u00e1der\u00e9n gel\u00edjk! <\/span>Een zwerver-te-gast! David weet zich in Gods schepping iemand die afhankelijk is van de zorg en de aandacht van de Ander. Iemand die na een zware dag onderweg tegen de avond gastvrijheid ondervindt. <\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n De voortgang van deze psalm laat zien wat er gebeurt wanneer er na het zwijgen toch gesproken gaat worden, wanneer de tong als het ware het initiatief daartoe gaat nemen, omdat dat dieper gaat dan wil en verstand. Met andere woorden, er gebeurt niets, er verandert niets wanneer er gezwegen blijft worden, de boel binnen blijft, waar het gaat branden en telkens als een vuur oplaait.<\/span><\/p>\n Maar wanneer de tong, om zo te zeggen, gaat spreken, gebeurt er iets bijzonders. Het is niet zo dat David door z\u00f3, – uit de grond van zijn hart, uit de bodem van zijn ziel, – tegen God te spreken, iets bij God teweeg brengt, bijvoorbeeld dat God zou zeggen: \u2018Nu ik je zo hoor heb je ergens wel gelijk, sorry\u2019; of, \u2018Hoe durf je zo tegen mij te spreken!\u2019 of \u2018Straks zul je wel inbinden, daar ga ik ten minste wel van uit!\u2019 Nee, God komt in deze psalm niet aan het woord. God luistert.<\/strong> Hij laat David uitspreken, gaat niet inde verdediging of in de aanval, maar erkent David\u2019s pijn en wanhoop. Dus als David tot op het diepst is gegaan, is het als het ware even stil, maar het is een oorverdovende, spannende stilte. <\/span><\/p>\n <\/span><\/p>\n En in die stilte <\/span>gebeurt het wonder. Woede gaat over in vertrouwen. Woede die helemaal aan bod mocht komen. Vertrouwen dat als uit het niets wordt geboren. Is David\u2019s situatie verandert? Ik geloof het niet. Maar het perspectief is anders. David kijkt niet meer in de eerste plaats naar zijn zorgen en problemen. Hij kijkt naar zijn God. Wat er dan gebeurt zegt diezelfde David ontroerend in psalm 32:5 <\/span><\/span>Gij zijt mij een verberging, voor benauwdheid zult g\u00edj mij beh\u00f3eden, gij omringt mij met gez\u00e1ngen v\u00e1n bevr\u00edjding. <\/span>Laten we \u2013 als het ons ook maar enigszins mogelijk is \u2013 alles vanuit Gods perspectief bezien. Hij omvat werkelijk alles! Er is niets buiten Hem.<\/span><\/p>\n \u00a0<\/p>\n Hoger als mijn ogen dragen,<\/span><\/em><\/p>\n wijder als de winden jagen,<\/span><\/em><\/p>\n dieper als de diepe zee,<\/span><\/em><\/p>\n overal heerst God alleen :<\/span><\/em><\/p>\n een, drie-\u00e9\u00e9n, zelfstandig Wezen,<\/span><\/em><\/p>\n nu, toekomstig en voordezen<\/span><\/em><\/p>\n is God, was God altijd, en<\/span><\/em><\/p>\n eeuwig zal Hij zeggen : ‘k Ben.<\/span><\/em><\/p>\n Guido Gezelle<\/span><\/p>\n<\/p><\/div>\n \u00a0<\/p>\n geplant aan beken water,<\/span><\/p>\n<\/p><\/div>\n \u00a0<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u00a0 Wezen zal hij als een boom \u00a0 Er zijn van die dagen dat alles lijkt te lukken. En dat ook nog zonder merkbare inspanning. Alles valt op zijn plaats. We danken God voor zoveel \u2013 natuurlijk onverdiende, want dat weten we wel \u2013 zegen. \u00a0 Maar dan die andere dagen. Als er niks lukt. … <\/p>\n
mijn stilte is vergeven, mijn zwijgen keurt Gij goed.<\/em><\/p>\n