{"id":1431,"date":"2018-10-21T21:21:04","date_gmt":"2018-10-21T20:21:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.vergaderingalkmaar.nl\/?page_id=1431"},"modified":"2018-10-21T21:36:43","modified_gmt":"2018-10-21T20:36:43","slug":"preek-zondag-21-oktober-2018","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/www.vergaderingalkmaar.nl\/?page_id=1431","title":{"rendered":"Preek zondag 21 oktober 2018"},"content":{"rendered":"

Nooit trekt hij van de rechtvaardige zijn ogen af,<\/strong><\/span><\/h3>\n

 <\/p>\n

Definitie<\/p>\n

Het begrip \u2018identiteit\u2019 kent heel veel definities en omschrijvingen. Als het gaat om personen lees je vaak over \u2018dat wat eigen is aan een persoon<\/em>.\u2019 \u00a0Het gaat om je \u2013 eigen \u2013 karakter en je persoonskenmerken. Het heeft gewoonlijk betrekking op het beeld dat mensen van je hebben en de overeenkomst van dat beeld met het beeld dat je van jezelf hebt – of zou willen hebben. Als iemand vertrouwd is met zichzelf, zien we dat als een positieve identificatie. Het tegendeel ervaren we vaak als negatief, als vervreemding. Een klassiek voorbeeld daarvan lezen we in een zinnetje als \u2018hij heeft geen eigen identiteit; hij doet altijd precies wat anderen doen.<\/em>\u2019 Iemand omschreef zijn baas eens als \u201chij heeft geen identiteit; hij meet zich er per keer een aan!\u201d <\/em><\/p>\n

 <\/p>\n

Wie ben ik?<\/p>\n

Wij allemaal \u2013 jong en oud \u2013 hebben nogal eens de neiging om te vergeten wie of wat we zijn. En als christenen kunnen we zelfs gemakkelijk vergeten wie of wat we zijn in Christus. Dan lopen we twee kwade kansen. Aan de ene kant kunnen we aan eindeloze zelftwijfel (\u201cik ellendig mens, wie zal mij verlossen uit het lichaam van deze dood?<\/em>\u201d) ten onder gaan. Of we sneuvelen in even eindeloze zelfoverschatting. Waarin we menen alles zelf wel te kunnen fiksen. We kennen allemaal de wonderbaarlijk fantastische \u2013 maar gelogen! \u2013 verhalen van de baron van M\u00fcnchhausen. Die zich bijvoorbeeld aan zijn eigen haren (of aan de stroppen (=lussen) van zijn laarzen) uit het moeras kon trekken. Soms ontmoet je christenen die je daar wel eens aan doen denken\u2026\u2026\u2026<\/p>\n

 <\/p>\n

Genotzoekers<\/p>\n

We kennen vast wel de opmerking \u201chuisje-boompje-beestje<\/em>\u201d als antwoord op de vraag hoe je je leven voor je ziet. In onze dagen doet de parallel \u201cdrankje-reisje-feestje<\/em>\u201d opgeld. Want \u201cbeter een dag te vroeg in de kist dan een feestje gemist.<\/em>\u201d Wie over de misstanden bij sommige studentencorpora leest zal dat beslist herkennen.<\/p>\n

Gaat in ons allemaal niet een genotzoeker schuil? Iemand die vindt dat hij eigenlijk gemakkelijk en zorgeloos zou moeten kunnen leven, terwijl hij zijn primaire driften volgt? Want wat moet een mens nu met zorgen, ziekte, geldproblemen en andere tegenslagen?<\/p>\n

In de befaamde piramide van Maslow streven wij mensen uiteindelijk allemaal naar zelfverwerkelijking. Naar de situatie waarin we onze persoonlijkheid met zijn mentale groeimogelijkheden helemaal weten te ontwikkelen. Deze visie (overigens door velen bekritiseerd) is gebaseerd op een groot geloof in de mens die zichzelf aan de haren uit het moeras kan trekken.<\/p>\n

 <\/p>\n

Zwartkijkers<\/p>\n

Wij mensen hebben aan de andere kant een naar het soms lijkt een ingeboren neiging tot zwartgalligheid. Tot een houding waarin niks \u2013 van onszelf noch van de ander \u2013 deugt. Een houding van \u2018het ergste moet nog komen<\/em>.\u2019 \u00a0Van \u2018het lijkt heel wat maar vergis je niet<\/em>, het valt vast tegen<\/em>.\u2019 Van \u2018als je er niks van verwacht kan het ook niet tegenvallen.<\/em>\u2019<\/p>\n

 <\/p>\n

Christenen moeten zich er altijd van bewust zijn dat ze \u2018geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis<\/em>;\u2018 want \u2018mannelijk en vrouwelijk heeft hij hen geschapen. <\/em>Elk mens op aarde vandaag de dag heeft iets van dat \u2018beelddrager-van-God<\/em>\u2019 zijn. Elke mens is daarmee in aanleg in staat tot meevoelen met, tot compassie en liefde voor de ander.<\/p>\n

 <\/p>\n

Maar die mens faalde al direct bij het begin. Het gebod van God \u2013 niet eten van de boom van de kennis van goed en kwaad \u2013 sloeg de mens van meet af aan in de wind. En meteen zagen Adam en Eva dat ze naakt waren. De mens was geschapen voor transparantie. Voor openheid en voor de relatie met God en voor gemeenschap met elkaar. Maar dat ging toen helemaal over. We verstopten ons voor elkaar en voor God. En voor onszelf.<\/p>\n

 <\/p>\n

God haalde de mens uit Eden. Om erger te voorkomen. Stel dat de mens ook nog zou zijn gaan eten van de boom des levens. En dus onsterfelijk lang ongelukkig geworden zou zijn. De ramp zou niet te overzien geweest zijn.<\/p>\n

 <\/p>\n

Sindsdien zitten we met vragen als \u2018mag dat wel<\/em>?\u2019 \u2018Is dat wel goed<\/em>?\u2019 De mens heeft nog steeds de behoefte om gezien, gekend en gewaardeerd worden. En aan de andere kant verstoppen we ons voor onszelf en elkaar. We klagen de ander aan en\/of voelen ons door die ander aangeklaagd. De opper-aanklager, de duivel, verslaat zijn duizenden. Voeden wij christenen ons nog wel werkelijk met Christus? De ware boom van het leven?<\/p>\n

 <\/p>\n

Laten we eens kijken naar de drie grote offers in het Oude Testament. Van alle drie offers wordt gezegd dat ze een aangename geur zijn voor God.<\/p>\n