Preek zondag 28 maart 2010


Om overvloediger en onbevreesd…..

In 1996 vond er in Rome een wereldwijde conferentie plaats van werkenden in het evangelie. Een Zuid-Afrikaanse broeder deed verslag van zijn ervaringen. Hij vertelde over de stroom van vluchtelingen die het Zimbabwe van Mugabe ontvluchtte. Weg van de onmenselijke verdrukking en vrijheidsberoving van die tiran. Maar deze Zuid-Afrikaanse broeder zwom tegen de stroom op: hij had het op zijn hart te gaan evangeliseren juist in Zimbabwe. Binnen de kortste keren zat hij daar in de gevangenis.

Hoe reageren wij als het evangelie ons in benarde omstandigheden brengt? Als het ons onze vrijheid kost? Onze baan?

In Filippenzen 1 : 12 – 18 schrijft Paulus daarover. Doet hij verslag van zijn wederwaardigheden. Paulus schrijft zijn brief vanuit Rome. Daar was hij in een zekere vorm van gevangenschap: hij bewoonde een huis waar hij menen mocht ontvangen. Maar wel was hij vastgeklonken aan twee bewakers – waarschijnlijk leden van de keizerlijke garde – die hem dus vrijwel elke vrijheid ontnamen.

Maar Paulus heft in zijn verslag geen klaagzang aan. Integendeel: het feit dat iedereen zag dat zijn gevangenschap te maken had met het volgeling zijn van Christus maakte hem juist blij! In het Romeinse hoofdkwartier wist ook iedereen dat. (Zouden die twee soldaten daarin een rol gespeeld hebben? Ze hoorden en ervoeren dagelijks de kracht van het evangelie. In hoofdstuk 4: 22 schrijft Paulus: U groeten de broeders die met mij zijn, maar het meest
die uit het huis van de Caesar.
Op welke andere manier zou het evangelie ooit in het paleis hebben kunnen doordringen dan juist door de omstandigheden van Paulus’ gevangenschap?)

Paulus klaagt er niet over dat hem – met zijn vrijheid – de kans ontnomen is om evangelist te zijn. De manier waarop beide soldaten met het evangelie in contact komen had Paulus niet kunnen verzinnen. Maar de uitwerking is verbluffend.

En dat zien ook de andere christenen. Ze raken bemoedigd door Paulus’ voorbeeld. Vers 14 … en de meesten van mijn broeders-en-zusters in de Heer hebben door mijn boeien vertrouwen gekregen om overvloediger en onbevreesd het woord van God te durven spreken. De toon van Paulus is simpelweg blij en opgewekt. En werkt dat voor ons ook niet zo, als we anderen enthousiast voor Christus zien? Als we Jaap Noorlander of onze broeder Avakthi zien en horen? Zet dat ook ons niet aan tot volhouden en oppakken van onze taak als getuige van Gods heil?

Het gaat nog een stapje verder. Er zijn mensen – christenen – die blij zijn dat die betweterige Paulus in het gevang zit. Dat zijn aanpak faalt. En in hun evangelieprediking maken ze er geen geheim van dat ze zich tegen die Paulus afzetten. Dat zij wel eens zullen laten zien hoe de evangelieprediking wel moet worden aangepakt. …….van zins om bij mijn boeien
verdrukking op te wekken
zegt Paulus. Schandelijk en verwerpelijk gedrag, zouden we zeggen. Maar Paulus zegt dat niet. Hij heeft de grootheid om daaraan voorbij te zien. Hij schrijft: Maar wat doet het ertoe? ………..Christus wordt verkondigd, ……………, en daarover ben ik verheugd;

Personen en omstandigheden zijn voor Paulus bijzaak. Christus staat voor hem centraal. Christus verkondigen is zijn doel. En met alles wat daartoe bijdraagt is Paulus blij, zonder bijgedachten.

Laten we leren om ons niet te verkneukelen als buiten onze kring bij andere gelovigen het niet zo lekker gaat. En laten we ook niet onze opvattingen zo voorop stellen, dat die belangrijker worden dan Christus zelf. En daarmee andere gelovigen afstoten.

Hoe ging het verder met onze Zuid-Afrikaanse evangelist in Zimbabwe? In de gevangenis kwam hij in een cel met dertig gevangenen, drie keer meer dan was toegestaan. In onmenselijke omstandigheden. Meer dan 25 van hen gingen geloven! Toen hij werd overgeplaatst naar een volgende – grotere – gevangenis gebeurde daar precies hetzelfde. In Rome op de conferentie getuigde hij van Gods grote genade, die hem zo een kans had geboden mensen te winnen voor Christus.

Laten we leren ons niet te verliezen in omstandigheden. Of ons te richten op wijzen en methoden die wij voor de beste of de meest juiste houden. Laten we ons altijd er in elke omstandigheid richten op Christus. Op wat God met het evangelie van Zijn zoon wil.

……het woord van God te durven spreken.