Preek zondag 1 juli 2012


0 false 21 18 pt 18 pt 0 0 false false false /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

 

0 false 21 18 pt 18 pt 0 0 false false false /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:Standaardtabel; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ascii-font-family:Cambria; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:”Times New Roman”; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Cambria; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Want de tijdelijke lichte last der verdrukking bewerkt voor ons

 

Het is in de wereld van organisatieadviseurs een klassiek verhaal: Stop een kikker – een koudbloedig dier – in een pan kokend water en het dier springt er ogenblikkelijk uit. Zet je echter een kikker in een pan koud water op een laag vuurtje dan blijft het beestje zitten tot hij in zalige onwetendheid dood gaat.

Herkennen wij christenen daarin iets van ons dagelijks christelijk leven? Het gaat allemaal een rustig en voorspelbaar gangetje. Geen verrassingen en onverwachte dingen. Heerlijk vertrouwd en overzichtelijk allemaal. Of zitten we overdrachtelijk gezien in een pan met opwarmend water en hebben we niks in de gaten? Weten we nog dat we christen zijn? Maakt het ons nog ‘geheel anders’ om met Efeze 4: 20 te spreken? Zien we nog hoe volstrekt uniek het christelijk geloof is? Laten we een paar passages lezen die daarover gaan.

Joh. 10: 10b: ik kom opdat zij leven hebben en overvloed hebben!-

Wij mensen brengen het er lang niet altijd goed af. Dat begon al met Adam en Eva. Ze faalden om de opdracht van God tot een goed einde te brengen. En er was een middelaar nodig tussen hen en God:

Rom 5: 12 – 21: Dus zoals dan door een overtreding van één het voor alle mensen tot veroordeling is gekomen, zo komt het ook door een rechtvaardiging door één voor alle mensen tot rechtvaardiging ten leven (: 18).

Aan onze Middelaar danken we werkelijk alles: Rom 5: 1 – 11 Gerechtvaardigd dan uit geloof

hebben wij vrede bij God door onze Heer, Jezus Christus (: 1),

Het gevaar dat ons bedreigt is dat deze woorden zo gewoon worden dat we ons de revolutionaire waarde ervan niet meer realiseren. Hebr. 10: 3 – 13: in die wil zijn wij geheiligd eens-en-voorgoed

door het offer van het lichaam van Jezus Christus (: 10).

Wij hebben zo nu en dan een aansporing nodig om weer te beseffen wat onze Middelaar voor ons heeft gedaan. Opdat dat weer levend wordt. En soms lijkt het dan alsof God een plons koud water in de warme kom gooit. Om ons wakker te schudden. Om ons uit onze ‘comfort zone’ te halen.

Een man die wel heel drastisch uit z’n comfort zone werd gehaald is Job. Alles wat hij had werd ‘m afgenomen. Zonder dat hij ook maar een idee had van het waarom daarvan. En Job schreeuwt zijn pijn uit naar God. Job 7: 16b – 21 laat af van mij, want een zucht zijn mijn dagen (: 16b).

Maar God heft een bedoeling met Job. Met het opheffen van de comfort zone. In het laatste hoofdstuk blijkt daarvan iets, als Job zegt (:5): Van horen zeggen had ik van u gehoord,- maar nu heeft mijn oog u aanschouwd. Job is dichter bij God gekomen.

God wilde Job wat leren wellicht. Misschien wel dat hij moest bidden voor zijn vrienden. Vrienden die in zijn ellende maar bitter weinig voor hem wisten te betekenen. Waar Job zich allerminst door getroost voelde. En toch bidt hij voor ze (42: 10): Nadat de Ene een kéér gebracht heeft in de kerkering van Job, terwijl hij bidt voor zijn metgezellen,- vermeerdert de Ene al wat Job heeft tot het dubbele.

God brengt een keer in Job’s ellende nadat hij voor zijn vrienden heft gebeden.

Als God mij uit m’n comfort zone gaat halen, ben ik dan bereid aan te nemen dat het Hem niet uit de hand loopt? Dat Hij een goede bedoeling heeft, al snap ik er niks van? Vertrouw ik God volkomen? En handel ik daar vervolgens ook naar?

een onovertroffen onovertreffelijk eeuwige zwaarte aan glorie,

De woorden uit Job 7 zijn onovertroffen op muziek gezet door de Spaanse componist Christobal de Morales (± 1500 – 1553): http://www.youtube.com/watch?v=Uk1YMS2M0L4 Job 7: 16b – 21 van Christobal de Morales, gezongen door The Hilliard Ensemble (Parce mihi Domine, nihil enim sunt dies mei).