Preek zondag 10 april 2011


 

……..onder het altaar de zielen van hen die geslacht zijn…..

 

Wie kent de schrik niet? Je kwam als klein kind thuis van school. En verwachtte je moeder met een kopje thee. En niemand thuis. Hevige schrik: de Heer zal me toch niet achtergelaten hebben bij Zijn komst? Ben ik door de mand gevallen?

In kringen van “de Vergadering” heerst de opvatting dat zij die bij de komst van de Heer achterblijven kansloos zijn om zich nog ooit te bekeren. Maar in evenzeer bijbelgetrouwe andere kringen heersen daarover opvattingen die daar een beetje anders tegen aan kijken. Waarbij gezegd moet worden dat we geen van allen God aan ons touwtje hebben: Hij zal zijn plan volvoeren, los van onze opvattingen of visies.

 

Openbaring 6 : 9, 10 luidt En toen hij het vijfde zegel opende, zag ik onder het altaar de zielen van hen die geslacht zijn vanwege het woord Gods en het getuigenis dat zij hadden. Deze passage lijkt te spreken over mensen die niet mee-opgenomen zijn met de gemeente. Ze lijken daarna (alsnog) de keuze voor Christus te hebben gemaakt. In de boekenserie “De laatste bazuin” wordt dit uitgewerkt.

Als de gemeente wordt opgenomen gebeurt het dat wij (1 Thess. 4: 17) in wolken worden weggevoerd de Heer tegemoet de lucht in; Of zoals 1 Kor. 15:52 zegt in ‘een punt des tijd’, in een oogwenk, bij de laatste bazuin; de bazuin zal immers schallen en de doden zullen worden opgewekt tot onvergankelijkheid en wij, wij zullen worden veranderd. In een flits transformeren wij van mensen in godswezens.

Hoe kunnen we dat nu plaatsen als we God en zijn bestuur in een vogelvlucht overzien? De eerste grote historische gebeurtenis na de schepping is de zondeval. Adam en Eva wilden macht hebben als God. Hoogmoed werd hun valstrik. De aarde werd vervolgens steeds zondiger en verdorvener. Tot God ingrijpt en de zondvloed als oordeel stuurt.

Daarna begint God opnieuw met Abraham. God stuurt hem van Mesopotamie naar Palestina. En laat z’n nakomelingen zich vestigen in Egypte, waar ze uitgroeien tot een groot volk. Doordat ze verdrukt worden kiezen ze ervoor om Mozes te volgen naar het beloofde land. Ze kennen periodes waarin rechters hen besturen, en daarna koningen. Maar het verval doet hen in ballingschap in Babel belanden. Ze keren terug als relgieus overblijfsel dat een tempeldienst onderhoudt. Maar ook daar komt de klad in; 100 jaar na Christus worden de Israëlieten verdreven uit het ooit beloofde land. Maar 2000 jaar later, in het begin van de twintigste eeuw, werd Palestina weer “a national home for the Jewish people.” En sindsdien ontstond de staat Israel en keerdern vele Joden – gruwelijk vervolgd – terug naar hun beloofde land.

God heeft de geschiedenis in de hand. Al leek het twintig eeuwen anders te zijn.

De gemeente ontstond na de hemelvaart van Christus. De gemeente, die als een van haar namen die van “Bruid van het Lam” voert. Het is die bruid die wordt opgenomen als de periode van de christelijke gemeente ten einde is. En wanneer gebeurt dat?

Van die gebeurtenis lezen we in Mattheus 24 de aardse kant. Er komen valse messiassen. Oorlogen. Aardbevingen. Liefdeloosheid.

In Openbaring 6 lezen we de hemelse kant. De zegels worden achtereenvolgens geopend. Het eerste zegel laar een wit paard zien. De overwinning van Christus is een feit. Maar dan komt een vuurrood paard. At neemt de vrede van de aarde weg. Het volgende is een zwart paard. Het brengt hongersnood. Dramatische voedselprijzen. Maar de rijkdom van de weinigen blijft onaangetast. En als vierde verschijnt een vaal paard. De dood zit op zijn rug. Een kwart van de wereldbevolking wordt gedood.

En dan verschijnen de zielen onder het altaar. De opname van de bruid van het Lam zou dan net voor de verschijning van het vale paard vallen. In de ontzettende consternatie die dan optreedt zijn er kennelijk mensen die zich plotseling realiseren dat de christelijke boodschap – waar ze niet aan wilden – waar was. En ze erkennen Christus alsnog.

Voor ons vandaag de dag is het een zeldzaam troostrijke gedachte dat God zijn liefde opnieuw en met kracht zal laten zien. Ook aan onze relaties die nu Christus afwijzen.

En aan ieder van hen werd een wit gewaad gegeven.