Preek zondag 27 maart 2011


 

…..dat Christus is gestorven voor onze zonden,

 

 

Het was een verbluffende gebeurtenis, een royale week nadat de Heer Jezus werd opgenomen in de hemel. Zo’n honderd personen waren bij elkaar in een bovenzaak van een huis. Plotseling klonk er een geluid als van een heftige wind: de Heilige Geest daalde neer op alle aanwezigen. Op datzelfde moment werd de kerk geboren! En vanaf dat moment woont de Heilige Geest in iedereen die gelooft. Iedereen die gelooft is lid van dat lichaam dat “kerk” heet.

 

Petrus trad naar voren en vertelde wat er aan de hand was. En het aantal van honderd man werd plotseling vergroot to drieduizend. Deze mensen werden gedoopt. Vier dingen kenmerkten hen (Hand. 2 : 42): Met volharding blijven ze 1) bij het onderricht van de apostelen, 2) de onderlinge gemeenschap, 3) de breking van het brood en 4) de gebeden.

Wat wordt er bedoeld met dat eerste, het onderricht van de apostelen?

 

Allereerst gaat het daarbij om het evangelie. Petrus legt uit dat de mensen niet dronken zijn, maar dat de voorspelling van de profeet Joël wordt vervuld. En dan maakt Petrus duidelijk dat Jezus Christus de zoon van de levende God was. En dat die Jezus stierf voor de zonden van de toehoorders. (Precies dezelfde boodschap brengt Paulus in 1 Cor. 15 : 1 – 8). Dit is het fundament van de christelijke boodschap: een gekruisigde, gestorven en opgestane Christus.

Is dat ook de basis van ons getuigenis? De vraag is niet zozeer of we intellectueel weten dat het christendom zo in elkaar zit. Het gaat erom of we actief iets doen met die overtuiging. Of die boodschap verankerd zit in het DNA van onze belijdenis. Of is het christendom niet meer dan een van de onderdelen waarmee we ons leven inrichten, en dan ook nog lang niet de belangrijkste. Naast boodschappen doen en naar de televisie kijken en zo. Doen we werkelijk iets met ons christelijk geloof?

 

Een tweede aspect van “het onderricht van de apostelen” is dat het heel de bijbel insluit. Met name ook het oude testament. In de eerste tientallen jaren was dat trouwens het enige geschreven deel van de bijbel dat beschikbaar was! De laatste opdracht die de Heer op aarde gaf aan zijn volgelingen is niet voor misverstand vatbaar (Matth. 28 : 19, 20): maakt dan voort, maakt alle volkeren tot leerlingen, hen dopend in de naam van de Vader en van de Zoon en van de heilige Geest, hen onderrichtend in het bewaren van al wat ik u heb geboden; en zie, ik ben met u, al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld.

Er is altijd een kans dat we menen een bijbelse boodschap te brengen, maar dat het toch eerder een persoonlijke opvatting betreft. Hoe ontwijk je die valkuil? Heel belangrijk is om systematisch te werk te gaan. Eerst lezen en begrijpen. Dan de betekenis interpreteren. En tenslotte de toepassing maken. We moeten niet meteen al naar de toepassing “springen.”

Overleg met andere gelovigen helpt ook zeer. Als we onze inzichten scherpen aan die van anderen helpt dat bij een evenwichtige interpretatie. En die “anderen” vind je ook in de bijbelcommentaren die eerder al zijn geschreven.

Een derde aspect dat van wezenlijk belang is betreft de uitleg, de communicatie van de bijbelse boodschap. In Handelingen twee (: 14 – 36) zien we een heel helder voorbeeld van Petrus. Hij legt de christelijke boodschap heel duidelijk uit. Kunnen wij dat ook? Staan wij nog bekend om de heldere uitleg van “de het onderricht van de apostelen?” Nemen wij daarin het hele oude en het nieuwe testament serieus?

Laten we bidden om een werkelijke toewijding aan het onderricht van de apostelen. Er zijn nauwelijks belangrijkere zaken voor de christelijke kerk. Het is het fundament voor de christelijke gemeente. Laat het voor ons niet een echo zijn van een ver verleden. Maar een dagelijks nieuwe realiteit.

 

 

overeenkomstig de Schriften,